Bij Nevero maken we audiovisuele projecten toegankelijk voor anderstaligen of mensen met een visuele of auditieve beperking.

Vertaling

Vertalen en ondertitelen voor Stichting tegen Kanker

Mensen denken vaak dat je als ondertitelaar alleen films en tv-series vertaalt, maar in de praktijk doen we heel veel andere dingen. Zo ondertitelen we voor onze klant Clickable Video interviews met artsen die onderzoek doen naar kanker. Geen gemakkelijke materie, zeker niet als je weet dat we deze video’s puur op gehoor vertalen, dus zonder uitgeschreven tekst van de interviews.

Interview met dr. Christos Sotiriou over borstkanker, een video die we eerder deze maand hebben vertaald en ondertiteld

Vóór de ondertitels in het beeld worden gebrand, worden de vertalingen altijd nog eens gecontroleerd door de eindklant, Stichting tegen Kanker. Daarbij wordt er extra aandacht besteed aan de medische terminologie. Tegelijkertijd mogen we de technische beperkingen van het ondertitelen niet uit het oog verliezen. Uiteindelijk hebben we maar een à twee regels van ongeveer 40 karakters inclusief spaties en de ondertitels mogen ook niet te snel voorbij geflitst komen.

Over deze en andere uitdagingen die bij het vertalen en ondertitelen van deze video’s komen kijken, heb ik een paar maanden geleden een Engelstalig artikel geschreven voor OTTIAQ, een vertalersvereniging uit Canada.

gepubliceerd op 23 juni 2016

Hoe word ik ondertitelaar? (vervolg)

Vorige maand schreef ik het artikel ‘Hoe word ik ondertitelaar?’ naar aanleiding van een vraag van een aspirant-ondertitelaar in een Facebookgroep voor vertalers. Sinds de publicatie van dat artikel is de eerste stage-aanvraag binnengekomen voor januari-februari 2017. Aangezien ook die studente droomt van een carrière als audiovisueel vertaler en een stage een erg goede manier is om in de sector aan de slag te gaan, leek het mij een mooie aanleiding om een vervolgartikel te schrijven.

Hoewel de stageperiode nog erg ver weg is (wij bieden geen zomerstages aan), kan ik wel alvast een aantal tips geven voor studenten die op zoek zijn naar een stageplaats. Om te beginnen bieden wij geen ‘stukjesstages’ aan. Een student die bij ons stage wil lopen, moet zich dus minstens vier opeenvolgende weken vrij kunnen maken. Gelukkig houden sommige universiteiten hier rekening mee door lesvrije periodes in te lassen.

Daarnaast hechten wij veel belang aan een goede talencombinatie. De studente die mij onlangs mailde, bleek geen Engels te studeren. Maar zonder Engels als vreemde taal is de kans op werk als je je wilt specialiseren in vertalend ondertitelen bijzonder klein. Daarentegen is vertaler Frans > Nederlands al jaren een knelpuntberoep op de Brusselse arbeidsmarkt. Dat wil zeggen dat vacatures heel moeilijk ingevuld worden, ook in tijden van werkloosheid. En hoewel je het misschien niet zou verwachten, is ook voor ondertiteling Frans een belangrijke brontaal.

Om die redenen begeleid ik alleen nog stagiairs die Engels én Frans studeren met Nederlands als moedertaal. Collega PGVR, die dit academiejaar een stagiair(e) zocht en met wie ik mijn kantoorruimte deel, stelt alleen Frans als volwaardige vreemde taal verplicht (dus niet als derde taal) met een zeer grote voorkeur voor Engels als tweede vreemde taal.

Affiche van de film Sint, die we hebben ondertiteld voor doven en slechthorenden

Affiche van de film Sint, die we hebben ondertiteld voor doven en slechthorenden

We zijn er nog niet uit of we dit jaar een audiovisuele stage aanbieden bij Nevero of dat we weer een vertaal- en revisiestage aanbieden bij PGVR zoals we het afgelopen academiejaar gedaan hebben. Het feit blijft dat de vraag naar vertalers van zakelijke teksten veel groter is dan de vraag naar audiovisuele vertalers en daar spelen we graag op in.

gepubliceerd op 14 juni 2016

Engelstalig artikel over ons ondertitelwerk in Circuit

Een paar maanden geleden kreeg ik een voorstel uit Canada. De Ordre des traducteurs, terminologues et interprètes agréés du Québec (OTTIAQ) vroeg of ik wilde meewerken aan het volgende nummer van Circuit, hun magazine over taal en vertalen. Het nummer van dit kwartaal staat nl. in het teken van audiovisuele vertaling, dus schreef ik een Engels artikel over het ondertitelen van bedrijfsfilms. Het artikel staat sinds vorige week online en heeft als titel ‘More than Words: Interlingual Subtitling in a Bilingual Country – Translating and Subtitling Corporate Videos’.

In het artikel schrijf ik over het vertaal- en ondertitelwerk dat we doen voor onze klant Clickable Video. Het gaat hierbij om Nederlands of Frans gesproken video’s die we in de andere taal vertalen zodat de eindklant, Stichting tegen Kanker, van elke video een volledig tweetalige versie heeft (nl. ofwel een Frans gesproken video met Nederlandse ondertitels ofwel een Nederlands gesproken video met Franse ondertitels).

Screenshot van een van de video’s die ik in het artikel bespreek

Screenshot van een van de video’s die ik in het artikel bespreek

Naast wat algemene achtergrondinformatie en een beknopte uitleg over de technische aspecten die bij het ondertitelen komen kijken, sta ik in het artikel ook stil bij een aantal zaken die het vertalen van bedrijfsvideo’s net iets anders maken dan het vertalen van bijvoorbeeld een tv-programma. Het volledige artikel is online te lezen via deze link: http://www.circuitmagazine.org/dossier-130/more-than-words.

Circuit is al twee keer uitgeroepen tot beste tijdschrift door de International Federation of Translators (Internationale Vereniging voor Vertalers). Het was dan ook een hele eer om voor dit toonaangevende blad te schrijven.

gepubliceerd op 21 april 2016

Vertaling en ondertiteling voor de VRT

De tekst van de commentaarstem bij een natuurdocumentaire op Canvas, de ondertitels van een tv-serie als Black Mirror of een combinatie van vertaling en ondertiteling zoals in de docureeks Wild Colombia… De kans is groot dat je op het eind van een VRT-programma al de vermelding ‘vertaling: Susanne Verberk’ voorbij hebt zien komen. Sinds 2012 verzorg ik nl. regelmatig de Nederlandse ondertiteling en commentaarvertaling voor de verschillende VRT-zenders.

De VRT-toren op een zonnige nazomerdag

De VRT-toren op een zonnige nazomerdag

Anders dan bij het werk voor andere klanten, doe ik het vertaal- en ondertitelwerk voor de VRT altijd zelf. Waar mijn andere klanten het prima vinden als ik voor hun opdrachten samenwerk met mijn team van freelancers, heeft de VRT er bewust voor gekozen om enkel met individuele vertalers-ondertitelaars samen te werken. Overigens: ik ben bij de VRT terechtgekomen nadat ze me om audiodescriptie-advies vroegen, maar dat is weer een ander verhaal.

gepubliceerd op 31 maart 2016

Waarom je niet zomaar een film mag vertalen of ondertitelen

Vorige week trok een artikel van de ombudsman van De Standaard mijn aandacht. In ‘Je mag niet zomaar artikels vertalen’ legt Tom Naegels uit dat een journalist zich wel op teksten van collega-journalisten mag baseren bij het schrijven van een artikel, maar dat hij of zij in geen geval hele paragrafen mag overschrijven c.q. vertalen. Zelfs met een bronvermelding is er dan sprake van plagiaat.

Dat verhaal deed me weer denken aan het artikel ‘Ondertitelaars films en series slepen Stichting Brein voor de rechter’, dat op 3 februari op de site van de NOS verscheen. Voor de duidelijkheid: de ‘ondertitelaars’ waar het in dit artikel over gaat, zijn geen professionele vertalers en ondertitelaars, maar amateurs die als hobby films vertalen en ondertitelen. Hoewel ze daarmee de Auteurswet overtreden, zijn deze hobbyisten zich van geen kwaad bewust. Immers, die wet is al zo oud dat de regels vast niet meer van toepassing zijn…

De meeste mensen zullen begrijpen dat je niet zomaar een roman mag kopiëren en uitdelen – zelfs niet als je het gratis doet. Daarmee benadeel je namelijk de auteur van het oorspronkelijke boek. Om dezelfde reden mag je geen films van het internet halen en verder verspreiden. Maar je mag ook geen ‘bewerkingen’ maken van dergelijke werken. En een vertaling wordt gezien als een bewerking.
Vandaar dat het verboden is om op eigen houtje een boek te vertalen en die vertaling met anderen te delen. Je mag gerust een boek vertalen als je dat leuk vindt om bijvoorbeeld je talenkennis bij te houden, zolang je die vertaling maar voor jezelf houdt. Hetzelfde geldt voor het vertalen en ondertitelen van films. Zolang je het resultaat van je inspanningen niet met anderen deelt, doe je niemand kwaad – tenminste, voor zover je op een legale manier aan het videomateriaal bent gekomen… Maar je mag die vertalingen en ondertitels niet verder verspreiden.

Een foto van een zeshoekig stopbord zoals in het verkeer wordt gebruikt

Foto van een stopbord: je mag niet zomaar iemands werk ondertitelen

Sommige amateur-ondertitelaars beweren dat dankzij hen films en dergelijke toegankelijk worden voor mensen die de oorspronkelijke taal niet machtig zijn of voor dove en slechthorende kijkers. Dat is een heel nobel streven, maar ook dan heb je de toestemming nodig van de oorspronkelijke makers van de film – en die hebben ze niet.

Het spreekt voor zich dat wij wél de nodige toestemmingen hebben voor de vertalingen en ondertitels die we maken.

gepubliceerd op 25 februari 2016

Zelf video’s ondertitelen – of toch maar niet?

Nevero is gespecialiseerd in het vertalen en ondertitelen voor bioscoop, tv en internet. Maar kun je dat niet net zo goed zelf doen? En waar moet je dan op letten? Dat zijn twee vragen die wij de laatste tijd steeds vaker krijgen. In dit artikel geven we het antwoord op de eerste vraag. De tips komen een volgende keer aan bod.

Ondertitelen – zo moeilijk kan dat toch niet zijn…
Het lijkt zo eenvoudig, ondertitelen. Je vertaalt ‘gewoon’ een script en klaar is Kees! En ondertitelen voor doven en slechthorenden is helemaal een fluitje van een cent, want daarvoor hoef je ‘alleen maar’ in te tikken wat er gezegd wordt.

Of toch?
Toch komt er veel meer bij kijken. Zo worden ondertitels niet in een tekstverwerker, maar in gespecialiseerde ondertitelsoftware aangemaakt. Op internet kun je heel wat gratis software vinden om ondertitels te maken (denk aan Subtitle Workshop), maar echt gebruiksvriendelijk zijn die pakketten niet. En bovendien heb je daarmee nog geen kant-en-klare ondertitels.
De ondertitelaar vult nl. niet alleen wat tekstblokjes in, maar vooral (en dat is heel belangrijk) de tijdcode-informatie die bij die tekstblokjes hoort. Met andere woorden: wanneer komt de ondertitel in beeld en wanneer moet hij weer verdwijnen? Bovendien is er maar een beperkte ruimte op het scherm en mogen de ondertitels ook niet te snel voorbij flitsen, want dan kan niemand ze nog lezen. Al bij al is het dus een heel delicaat proces waarbij je voortdurend tijd en plaats tegen elkaar moet afwegen. Daarnaast moet je ook onberispelijk schrijven, want niets leidt de aandacht van de kijker meer af dan een ondertitel waar een taalfout in staat. En dan hebben we het nog niet eens over je kennis van vreemde talen die broodnodig is wanneer je vertalende ondertitels wilt maken.

Professionele ondertitelaars
Ondertitelen is dus niet iets wat je in een middagje leert, integendeel. De mensen die bij ons beginnen, hebben toch wel een paar maanden nodig om de basis van het ondertitelen onder de knie te krijgen. Maar al die inspanningen lonen wel: een ervaren ondertitelaar werkt algauw 20 tot 30 minuten programma per dag af, afhankelijk van hoeveel er gesproken wordt in het programma en de moeilijkheidsgraad.

Kant-en-klaar
En als de ondertitels klaar zijn, leveren wij ze in het gewenste formaat aan: een apart bestandje dat de videospeler kan lezen voor internetondertiteling, een videobestand met de ondertitels vast in beeld gebrand, een ‘professioneel’ fileformaat zoals .pac voor een tv-zender, …

Kortom: door ondertitelwerk aan een professional uit te besteden, bespaar je jezelf veel tijd en kopzorgen!

oorspronkelijk gepubliceerd in juni 2011 op kmonet.be

Over Jack de tonijnvisser en Vivian Maier de fotografe

Deze week heb ik voor het eerst een maaltijdbox van HelloFresh besteld (ja, dat was inderdaad een van m’n goede voornemens). Ik vond het een erg makkelijke manier om nieuwe, gezonde recepten uit te proberen, maar wat ik vooral leuk vond aan de box, was dat tussen de recepten ook wat achtergrondinformatie zat over de tonijn die in het pakket zat. Het was namelijk niet zomaar een tonijn, nee, deze tonijn was gevangen door Jack, die met zijn boot de Millie G. voor de kust van Californië met een hengel op tonijn vist. Bij het tekstje stond ook een foto van Jack op z’n boot en een gigantische tonijn.

Dat tekstje zette me aan het denken. Natuurlijk is het een leuke marketingtruc om een ‘verhaaltje’ aan een product te koppelen, maar dit verhaal is authentiek, en dat maakt het anders. In feite probeer ik met mijn blog precies hetzelfde te doen en ik heb me voorgenomen om dit jaar nog vaker een blik achter de schermen te geven in mijn blogartikelen (inderdaad, nog een goed voornemen).

Een van mijn laatste projecten van vorig jaar was de documentaire Finding Vivian Maier, die ik voor Canvas heb vertaald en ondertiteld. In de documentaire werd hoofdzakelijk Engels gesproken, maar er zaten ook een paar Franse fragmentjes in. Nu zijn Frans en Engels mijn twee belangrijkste brontalen (dat wil zeggen de talen waar ik uit vertaal), dus dat kwam goed uit. Maar zelfs als ik geen Frans had gestudeerd, zou dat voor deze documentaire geen groot probleem zijn geweest, want naast de Engelse uitgeschreven tekst van de dialogen, kreeg ik ook een Engelse vertaling van de Franse fragmenten waar ik me op kon baseren.

Sommige vertalers zullen nu zeggen dat je alleen mag vertalen uit de talen die je zelf beheerst (en op zich ben ik het daar wel mee eens), maar in de praktijk gebeurt het soms dat je als ondertitelaar een bestaande vertaling krijgt als basismateriaal. Nu is het voor gangbare talen als Frans of Duits meestal wel mogelijk om een vertaler te vinden die rechtstreeks uit de brontaal kan ondertitelen, maar voor minder courante talen kan zo’n tussenvertaling een goede oplossing zijn. Overigens, ook conferentietolken vertalen niet altijd rechtstreeks uit de taal van een spreker. Als zij via een tussenvertaling werken, heet dat ‘op relais’ tolken.

Voor Finding Vivian Maier heb ik zelf rechtstreeks uit het Frans en het Engels ondertiteld met de uitgeschreven teksten als referentiemateriaal. In de documentaire wordt het verhaal verteld van Vivian Maier, een kindermeisje uit New York dat in haar vrije tijd de stad in trok om foto’s te maken. Na haar dood werd haar werk per toeval ontdekt en werd ze uitgeroepen tot een van de grootste straatfotografen van de twintigste eeuw.

gepubliceerd op 9 januari 2016

Gastcollege aan de KU Leuven – Campus Antwerpen

Afgelopen maandag heb ik een gastcollege gegeven aan de studenten van het Postgraduate Programme in Specialised Translation aan de KU Leuven – Campus Antwerpen. Zoals de naam al aangeeft, is dit een Engelstalige opleiding en dus gaf ik mijn college ook in het Engels.

Mijn presentatie had de titel Audio Description and Other Forms of Media Accessibility en is een vast onderdeel van het vak Audiovisual Translation binnen deze opleiding. In vier uur tijd heb ik de studenten wegwijs gemaakt in een aantal bijzondere vormen van audiovisuele vertaling die allemaal onder de noemer ‘mediatoegankelijkheid’ vallen.

Mediatoegankelijkheid houdt in dat je audiovisuele informatie toegankelijk maakt voor iedereen. Denk maar aan ondertitels voor doven en slechthorenden, waarbij we geluiden omzetten in geschreven vorm zodat mensen met een auditieve beperking toch weten wat er allemaal te horen is in bijvoorbeeld een film of tv-programma.

Audiodescriptie valt ook onder mediatoegankelijkheid, want hierbij maken we informatie toegankelijk voor mensen die blind of slechtziend zijn. En net zoals ondertiteling is audiobeschrijving een vorm van vertaling omdat audiovisueel materiaal wordt omgezet van de ene vorm in de andere (beelden worden woorden, dus visuele informatie wordt omgezet in een gesproken vorm).

Naast audiodescriptie en ondertiteling had ik het ook over mengvormen waarbij we bijvoorbeeld ondertitels ‘hoorbaar’ maken voor mensen die niet (goed) zien. En tot slot gaf ik steeds aan welke kennis en vaardigheden vereist zijn om dit werk te kunnen doen.

Tijdens het college kreeg ik al verschillende vragen van de studenten en ook achteraf heb ik nog vragen en positieve reacties gehad. En zo komen er binnenkort weer een aantal nieuwe audiovisuele vertalers op de markt voor wie mediatoegankelijkheid iets minder geheimen heeft.

gepubliceerd op 17 december 2015

Transcriptie en vertaling

Een van onze eerste opdrachten in 2015 was het maken van een aantal transcripties en vervolgens het vertalen van een van deze transcripties voor een nieuwe klant. Aangezien de klant om een vertaling van een transcript vroeg, ging er bij mij meteen een alarmbelletje rinkelen.

Zoals ik al eerder schreef, kán zo’n uitgeschreven tekst handig zijn als je een video- of audiobestand wil laten vertalen, maar het is niet altijd noodzakelijk (zie: https://www.nevero.be/de-zin-en-onzin-van-transcripties). Onze vertalers werken immers ook op gehoor, en dat maakt het perfect mogelijk om rechtstreeks de audio te vertalen.

In dit geval bleek het wel nodig om eerst een transcriptie aan te maken en dan pas een vertaling. Het ging namelijk om een aantal interviews en de klant wilde op basis van onze teksten en vertalingen de juiste stukjes selecteren om een beknopte montage te maken. Bovendien vroeg de klant of we, naast een tijdcode-identificatie (in minuten en seconden), ook zo letterlijk mogelijk konden weergeven wat er gezegd werd, dus inclusief alle haperingen. Ook die informatie was nuttig bij het maken van de uiteindelijke montage omdat zo’n korte hapering vaak een goed moment is om te knippen.

Ons werk bleek in de smaak te vallen, want intussen heeft de klant nog meer interviews doorgestuurd die we mogen uitschrijven.

oorspronkelijk gepubliceerd in januari 2015 op kmonet.be

Vertalen onder tijdsdruk

Toen ik nog studeerde, had ik voor verschillende vertaalvakken docenten uit de praktijk. Een van hen herinner ik me nog goed, meneer C. zal ik hem hier maar noemen.

Meneer C. begon vrijwel al z’n lessen met een ‘spoedopdracht’. Dat was een tekstje van drie à vier regels dat we in korte tijd moesten vertalen en dan moesten inleveren. Hoewel, ‘korte tijd’… In mijn herinnering was het maar twee of drie minuten (in elk geval nooit genoeg), maar in het echt zullen het er vijf à zes zijn geweest. Voor meneer C. waren die spoedopdrachten dé manier om de ‘echte’ vertalers eruit te pikken. Want een vertaler moet niet alleen goed kunnen vertalen, hij of zij moet ook onder tijdsdruk goed kunnen vertalen.

Toen ik laatst zelf een beginnende vertaler in huis had, heb ik vaak teruggedacht aan de spoedvertalingen van meneer C. Want wat bleek: het ontbrak mijn stagiaire niet aan vertaalcapaciteiten, maar werken onder tijdsdruk bleek nieuw te zijn voor haar. Niet dat wij onze stagiairs zo onder druk zetten, integendeel. Zeker de eerste weken geldt hier: het werk moet goed zijn, niet snel. Maar waar een student haast eindeloos kan blijven schaven aan een vertaling, moet een stagiair wel op tijd indienen. En dat viel niet altijd mee.

Uiteindelijk is het de bedoeling van een stage dat je kennismaakt met de praktijk en dat je daaruit bijleert en vertalen onder tijdsdruk is iets typisch voor de vertaalpraktijk. Maar toch… Stiekem dacht ik dat het goed zou zijn als er op vertaalopleidingen meer docenten rondliepen als meneer C.

Een zandloper is net omgedraaid en het groene zand stroomt weg uit het bovenste deel

Foto: een zandloper, want je krijgt maar heel even de tijd – afbeelding van moritz320 via Pixabay

oorspronkelijk gepubliceerd in maart 2015 op kmonet.be