Bij Nevero maken we audiovisuele projecten toegankelijk voor anderstaligen of mensen met een visuele of auditieve beperking.

Audiodescriptie

Presentatie op het ARSAD-congres

In maart was ik in Barcelona voor het tweejaarlijkse ARSAD-congres. ARSAD staat voor Advanced Research Seminar on Audio Description. In 2011 heb ik op dit congres een presentatie gehouden over het vertalen van Nederlandse audiodescripties in het Engels. Dit jaar heb ik een ander, enigszins controversieel, onderwerp besproken, namelijk het werken met vrijwillige beeldenfluisteraars voor museumbezoeken.

Vrijwilligers worden vaak ingezet als een goedkoop of zelfs gratis alternatief voor professionals en het spreekt voor zich dat wij ons niet met zulke toestanden bezighouden. Maar soms kunnen vrijwilligers wél een meerwaarde bieden en daar ging mijn presentatie over. Ik kreeg vijftien minuten de tijd om deze theorie uit de doeken te doen en tijdens dat kwartier vertelde ik over het project dat de Brusselse Museumraad de afgelopen jaren heeft uitgewerkt.

Om blinde en slechtziende museumbezoekers de gelegenheid te geven om de jaarlijkse Nocturnes bij te wonen, hebben de Brusselse musea een aantal jaar geleden besloten om vrijwillige ‘beeldenfluisteraars’ in te zetten. Zo’n beeldenfluisteraar vertelt niet alleen wat er zoal te zien is in het museum, maar zorgt ook voor de praktische begeleiding tijdens het bezoek. Bovendien krijgen deze vrijwilligers een gedegen opleiding voor ze aan hun gidswerk mogen beginnen (zie https://www.nevero.be/naar-de-brusselse-musea-met-een-beeldenfluisteraar).

Had de Brusselse Museumraad dan echt niet met professionals kunnen werken? Natuurlijk wel, maar dan zouden ze op twee problemen zijn gestuit.

Om elk museum tijdens elke Nocturne toegankelijk te maken, zou je vijf à acht audiobeschrijvers per taal nodig gehad hebben (maal twee dus, want alles gebeurt in het Frans én in het Nederlands). Alleen zijn er niet zoveel professionele audiobeschrijvers die zich drie maanden lang elke donderdagavond kunnen vrijmaken hiervoor. En natuurlijk zou daar een behoorlijk prijskaartje aan hangen…

Een alternatief kan dan zijn om elke Nocturne één museum uit te kiezen waarvoor je professionele audiodescriptie aanbiedt. Maar wat als niet alle blinde en slechtziende bezoekers naar hetzelfde museum willen gaan? Erg toegankelijk is zo’n initiatief dus niet…

Daarom werd besloten om met vrijwillige beeldenfluisteraars te werken. De blinde/slechtziende cultuurliefhebber kan zelf kiezen welk museum hij of zij wil bezoeken en de museumraad zorgt voor een vrijwilliger die een rondleiding door het museum voorbereidt.

Al tijdens mijn presentatie werd er druk over het initiatief getweet en ook na afloop kreeg ik veel positieve reacties. Op de website van ARSAD kun je de PowerPoint die ik tijdens mijn verhaal heb gebruikt bekijken en het abstract lezen dat als basis diende voor de presentatie (http://grupsderecerca.uab.cat/arsad/sites/grupsderecerca.uab.cat.arsad/files/ARSAD_15_booklet.pdf, blz. 43) .

oorspronkelijk gepubliceerd in maart 2015 op kmonet.be

Naar de Brusselse musea met een beeldenfluisteraar

Van 18 september tot en met 18 december 2014 openden verschillende Brusselse musea op donderdagavond tussen 17.00 en 22.00 uur hun deuren voor het publiek.

Net als vorig jaar werden er dit jaar weer beeldenfluisteraars ingezet voor bezoekers met een visuele beperking. Een beeldenfluisteraar is iemand die op vrijwillige basis met een blinde of slechtziende persoon een bezoek brengt aan een museum en daarbij vertelt wat er zoal te zien is. Daarnaast zorgt de beeldenfluisteraar voor de praktische begeleiding. Denk hierbij aan hulp bij het rondlopen door het museum en eventueel ook het ophalen van de persoon bij een halte van het openbaar vervoer.

Om deze beeldenfluisteraars op hun taak voor te bereiden vroegen de Brusselse Museumraad en Intro vzw mij om een workshop te geven aan de begeleiders in spe.

Het initiatief is ook door de media opgepikt. Zo besteedde onder andere De Morgen een artikel aan de beeldenfluisteraars en Iedereen Beroemd volgde gids Marc tijdens een museumbezoek.

Een museumzaal bekeken van op de volgende verdieping. De muren van de zaal gaan op de verdieping over in rijen brede, statige kolommen.

Blik van bovenaf op een zaal in een museum – afbeelding van Paolo Trabattoni via Pixabay

oorspronkelijk gepubliceerd in oktober 2014 op kmonet.be

Het audiobeschrijven van J. Kessels

“Wat zit je nu weer te grinniken?” was een vraag die mijn collega met wie ik een kantoor deel me vaak stelde terwijl ik bezig was aan de audiodescriptie (AD) van J. Kessels. Deze film, die dit jaar de openingsfilm was van het Nederlands Film Festival, gaat over de bizarre roadtrip van de literaire pulpschrijver P.F. Thomése (Fedja van Huêt) met zijn favoriete personage, J. Kessels (Frank Lammers). In opdracht van een oude jeugdvriend rijden ze in Kessels’ oude Amerikaanse ‘Kamikaze’ roestbak van Tilburg naar de Hamburgse Reeperbahn, op zoek naar een vreemdgaande frikadellenhandelaar (Ruben van der Meer). En dan ligt er plots een lijk in de achterbak van de Kamikaze…

De affiche van de film J. Kessels, mét het audiodescriptie-logo.

De affiche van de film J. Kessels, mét het audiodescriptie-logo.

Niet alleen het absurde verhaal met de soms surrealistische plotwendingen maakten het een erg fijne film om te beschrijven, maar ook de afwisseling tussen de voice-over van Thomése die het verhaal aan elkaar praat en het sappige Brabantse of Vlaamse accent van sommige personages. Die voice-over blikt voortdurend terug of vooruit en schuwt daarbij de literaire clichés niet, waardoor ik soms ook in de audiodescriptie clichés heb gebruikt. Zo waren er ‘hoge schoorstenen die rookwolken uitbraakten’ en maakt een van de personages ‘als een dolgedraaide ballerina de ene pirouette na de andere’ als hij midden in de nacht op een dakterras begint te dansen.

Maar het leukste fragment voor mij als beschrijver was toen Thomése terugblikte op een vorige scène en daarbij z’n eigen aantekeningen voorlas. In de literatuurwetenschap heet zoiets intertekstualiteit. Dus toen besloot ik om er nog een extra laagje aan toe te voegen en de beschrijving van Thomése óók in de audiodescriptie te verwerken, waardoor de AD een beschrijving bevat van een actie die eerder in de film op exact dezelfde manier wordt beschreven door het hoofdpersonage. En ja, op zo’n moment zit ik (alweer) grinnikend achter m’n computer.

Wil je meer weten over deze specifieke audiodescriptie? Bekijk dan zeker dit filmpje eens, dat is gemaakt tijdens de opnames van het script. Acteur Frederik Brom leest hier de audiodescriptie van de beginscène in.

gepubliceerd op 29 oktober 2015

Artikel in Meta over audiodescriptie en audio-ondertiteling

Het juninummer van 2012 van het internationale vertaaltijdschrift Meta had als thema ‘La manipulation de la traduction audiovisuelle / The Manipulation of Audiovisual Translation’. Een van de artikelen gaat over ons onderzoek naar audiodescriptie in combinatie met audio-ondertiteling.

Audiodescriptie of AD is een techniek om audiovisuele informatie (bijvoorbeeld een speelfilm) toegankelijk te maken voor blinden en slechtzienden. Maar wat als er in een film ondertiteling gebruikt wordt om dialogen in vreemde talen te vertalen? Wie niet (goed) ziet, kan immers ook geen ondertitels lezen…

Samen met Aline Remael van de Universiteit Antwerpen en het Nederlandse bedrijf Soundfocus onderzoeken wij de verschillende manieren om zulke ondertitels toegankelijk te maken voor de doelgroep. Ons onderzoek is in 2012 op verschillende congressen aan bod gekomen, en er is dus ook een artikel over verschenen in Meta.

Een beknopte samenvatting (in het Engels en het Frans) is te lezen op www.erudit.org. Het artikel zelf is alleen toegankelijk voor abonnees en is in het Engels opgesteld.

oorspronkelijk gepubliceerd in maart 2013 op kmonet.be

Vertalende ondertiteling in combinatie met audiodescriptie

In november 2012 vond in Berlijn het negende Languages & The Media-congres plaats. Dit keer stond er erg veel audiodescriptie op het programma en een van de presentaties ging over een onderzoek waar Nevero aan meewerkt en waarin het vertalen van ondertitels in audiodescriptie centraal staat.

Audiodescriptie bestaat er nl. in dat, tussen de dialogen en belangrijke achtergrondgeluiden van een film of tv-programma, extra informatie wordt toegevoegd zodat mensen met een visuele beperking het programma makkelijker kunnen volgen. Maar wat als er een vreemde taal wordt gesproken in het programma?

Blinden en slechtzienden kunnen uiteraard geen ondertitels lezen, dus hoe maak je die informatie toegankelijk voor hen? Sinds we zo’n drie jaar geleden voor het eerst met deze vraag geconfronteerd werden, hebben we verschillende manieren ontwikkeld om ondertitels ‘hoorbaar’ te maken. De meest eenvoudige methode bestaat uit een voice-over waarbij één of twee stemmen alle dialogen voor hun rekening nemen en een beknopte samenvatting geven van wat er gezegd wordt, ongeveer zoals dat op de Franse televisie gebeurt bij interviews en reality-tv. Maar er zijn ook andere mogelijkheden en de meest uitvoerige die we tot nu toe hebben toegepast, hield in dat alle dialogen in een film in het Nederlands nagesynchroniseerd of gedubd werden, indien mogelijk zelfs door de oorspronkelijke auteurs.

Voor de volgende stap van het onderzoek gaan we de verschillende methodes op een aantal fragmenten toepassen en die fragmenten testen we vervolgens uit op een publiek.

Maar eerst is het onderzoek begin december 2012 gepresenteerd op een congres in Australië én kregen we de vraag van een Australische tv-zender om de presentatie uit Berlijn nog eens over te doen. Al bij al is de buitenlandse interesse dus groot, zeker aangezien het onderzoek dit voorjaar al eens gepresenteerd is op een congres in Canada. Wordt vervolgd dus…

oorspronkelijk gepubliceerd in december 2012 op kmonet.be

Interview over Blind naar de Top

Dinsdagmiddag werd ik gebeld door Dedicon voor een interview over Blind naar de Top, het allereerste Nederlandse tv-programma dat audiodescriptie (AD) krijgt. In deze realityserie wordt het verhaal verteld van zes mensen die blind of slechtziend zijn en die onder begeleiding van bergbeklimmer Wilco van Rooijen de top van de Kilimanjaro proberen te bereiken. De presentatie is in handen van Lieke van Lexmond en Dennis Weening.

Tijdens het interview vertelde ik kort wat we bij Nevero zoal doen en bevestigde ik dat ik inderdaad gevraagd ben om de AD-teksten bij Blind naar de Top te schrijven. Daarna ging ik dieper in op de Watson-app, want ook deze audiodescriptie zal via de app te beluisteren zijn. Tot slot schetste ik de AD-ontwikkelingen in Nederland én in Vlaanderen. Opvallend daarbij is dat de VRT al een aantal jaar geleden is begonnen met audiobeschrijving, maar dat ze tot nu toe enkel fictieseries hebben beschreven, terwijl Nederland uitpakt met een realityreeks. Ook gaf ik aan dat er in België doorgaans geen bioscoopfilms van AD worden voorzien (wel af en toe dvd’s), maar dat het aanbod aan live-evenementen zoals theater dan weer wel groter is dan in Nederland.

Dezelfde middag nog stond het interview online. Wat ik er vooral leuk aan vind is dat na alle interviews met AD-stemmen naar aanleiding van de lancering van Watson deze keer de persoon achter de teksten aan het woord werd gelaten. Ikzelf dus.

Het programma Blind naar de Top wordt uitgezonden op 11, 18 en 25 november om 21.30 uur op RTL 5.

Op een bergtop onder een blauwe hemel met wit-grijze stapelwolken houdt een persoon de armen omhoog als teken van overwinning

De top bereikt! – afbeelding van Free-Photos via Pixabay

gepubliceerd op 8 oktober 2015

Symposium op het Nederlands Film Festival

Op maandag 28 september was er een audiodescriptie-symposium op het Nederlands Film Festival, dat dit jaar plaatsvindt van 23 september tot en met 2 oktober in Utrecht. Het thema van het symposium was audiodescriptie (AD) in een internationale context. De sprekers waren Mereijn van der Heijden, initiatiefnemer van de Watson-app in Nederland, Pilar Orero, directeur van de Europese Master in audiovisuele vertaling aan de Universitat Autònoma de Barcelona, en Gareth Ford Williams, hoofd Accessibility Future Media bij de BBC.

Samen met collega Priscilla trok ik dus naar Utrecht om het symposium bij te wonen. Wat mij vooral is bijgebleven is hoe enthousiast de internationale experts waren over de Watson-app.
Pilar Orero verwoordde het heel mooi door te zeggen dat de app een groot aantal problemen heeft opgelost waar vergelijkbare apps mee kampen. Daarmee doelde ze specifiek op het feit dat Watson het geluid van de film zelf analyseert om te bepalen waar welk stukje AD moet komen en dat het daarbij niet uitmaakt of de film met een snelheid van 24 beelden per seconde wordt afgespeeld (zoals in de bioscoop) of 25 beeldjes per seconde (zoals op tv of dvd). Ook het duidelijke en gebruiksvriendelijke design viel erg in de smaak.
Gareth Ford Williams sloot zich bij haar aan en benadrukte ook nog dat een audiodescriptie nooit opdringerig mag zijn om naar te luisteren. De beste AD is die waarbij je na een tijdje als gebruiker niet meer in de gaten hebt dat je naar aanvullende beschrijvingen zit te luisteren, aldus de spreker. Op dat moment tikten Priscilla en ik elkaar aan. Hetzelfde wordt namelijk vaak gezegd in de ondertitelwereld: de beste ondertitels zijn die die niet opvallen voor de kijker.

Tot slot haalden de sprekers het belang van een goed script aan. Het AD-script is immers de basis van het productieproces en als dat niet goed zit, geeft dat later problemen.

Na afloop van het symposium werden we uitgenodigd voor een etentje met de sprekers, een blinde AD-gebruiker en enkele mensen van Bartiméus Sonneheerdt, dat het evenement georganiseerd had.
Het was een erg geslaagde dag waarin we veel leuke nieuwe mensen hebben leren kennen. En het was ook een mooie gelegenheid voor Priscilla en mezelf om weer eens af te spreken aangezien het grootste deel van ons werk via internet verloopt.

armbandjes filmfestival

Foto: onze blauwe polsbandjes met daarop een wit kalfje – het logo van het filmfestival.

gepubliceerd op 1 oktober 2015

Hoe werkt dat eigenlijk, zo’n filmbeschrijving?

Begin deze week is de Watson-app voor audiodescriptie officieel gelanceerd. Aangezien de audiodescripties van verschillende films in het Watson-aanbod van onze hand zijn, ga ik in dit artikel dieper in op de vraag: hoe werkt dat eigenlijk, zo’n filmbeschrijving?

In de eerste fase van de AD-productie wordt het script geschreven. Hiervoor bekijkt de audiobeschrijver eerst een aantal keer zeer aandachtig de film om te bepalen waar er ruimte is om beschrijvingen toe te voegen en wat er in die ruimte gezegd kan worden – wat overigens vaak minder is dan we zouden willen. Wij werken hiervoor met professionele apparatuur die het mogelijk maakt om beeldje per beeldje te selecteren waar de beschrijving precies moet komen. Vervolgens vullen we deze tekstblokjes in.

De tweede stap is de zogenaamde eindredactie. Hierbij bekijkt een tweede audiobeschrijver het volledige programma met het script en beoordeelt hij/zij of de tekstblokjes uit het script inhoudelijk en tekstueel kloppen. Meestal doen we in deze tweede fase ook een zogenaamde ‘blinde check’ waarbij we het nagekeken script uittesten op een proefpersoon die de beelden niet kan zien. Zo krijgen we een beeld van de audiodescriptie als geheel én merken we of er bepaalde onlogische gedachtesprongen, foutieve verwijzingen e.d. in zitten. Doordat we het script in deze fase hardop voorlezen, voelen we ook meteen of de tekst goed loopt, wat erg belangrijk is in de volgende fase.

Pas als het script helemaal af is, is het klaar om opgenomen te worden. Dit gebeurt in een gespecialiseerde geluidsstudio. Een professionele stemacteur leest het script in bij de beelden en de stemregisseur houdt de technische aspecten in het oog. Zo kijken we of het stemgebruik past bij een bepaalde scène (een wilde achtervolging wordt bijvoorbeeld minder neutraal ingelezen dan een aftiteling) en ook hier wordt gelet op de continuïteit van het script. Ook checken we of het geschreven script nog steeds past, rekening houdend met het spreektempo van de stemacteur. Na de opnames gebeuren de montage en mixage.

Deze stappen gelden voor filmbeschrijvingen die worden opgenomen, bijvoorbeeld voor de Watson-app. Daarnaast gebeurt het dat we de vraag krijgen om een film live te beschrijven. In dat geval valt de laatste stap in het productieproces weg, al moet erbij gezegd worden dat lang niet elke film zich leent voor een live-audiodescriptie.

gepubliceerd op 17 september 2015

Wat kost dat nu, zo’n live-audiodescriptie?

Nevero verzorgt regelmatig audiodescripties tijdens live-evenementen. Deze dienst is gratis voor de blinden en slechtzienden die er gebruik van maken. Zij hoeven dus alleen hun kaartje te betalen voor het eigenlijke evenement, tenzij dat ook gratis is natuurlijk. Maar dat betekent niet dat wij niet betaald worden. In dit artikel ga ik dus in op de vraag: wat kost dat nu, zo’n live-audiodescriptie?

Elk evenement is natuurlijk anders, maar om een gemiddeld live-evenement van anderhalf à twee uur van audiobeschrijving te voorzien, moet je rekenen op een kleine duizend euro. Dat lijkt misschien veel, maar er komt heel wat kijken bij zo’n audiodescriptie.

Uiteraard zijn er de beschrijvingen tijdens het evenement, die live worden verzorgd door een of twee beschrijvers, maar ook de volgende kosten moeten gedekt worden:

  • Een of meer voorafgaande bezoeken aan de locatie (in het geval van een rondleiding of tentoonstelling) of het evenement (bijvoorbeeld bij een theatershow);
  • Het verzamelen van achtergrondinformatie om de audiobeschrijving voor te bereiden;
  • De huur van de audiodescriptie-apparatuur (koptelefoons voor de gebruikers en een microfoon of koptelefoon met mengpaneel voor de beschrijver of beschrijvers);
  • Praktische begeleiding en ondersteuning (bijvoorbeeld bij het uittesten van de apparatuur, maar ook om bezoekers op te halen op een afgesproken plek indien nodig);
  • Het uitschrijven van de inleiding en de eigenlijke audiodescriptie;
  • Verplaatsingskosten en btw.
Drie glazen jampotten vol goud- en koperkleurige euromunten

Hou bij het opmaken van het budget van een evenement al rekening met de audiodescriptie – afbeelding van Franz W. via Pixabay

In sommige gevallen kan de organisatie een subsidie aanvragen voor het toevoegen van audiodescriptie aan een live-evenement, bijvoorbeeld in de stad Brussel. In de meeste gevallen worden deze kosten echter gedragen door de organisatie zelf of door de stad of de provincie waar het evenement plaatsvindt. Dat is meteen de reden waarom ik altijd in de inleiding vermeld wie de initiatiefnemer is voor het toegankelijk maken van het evenement. Ook vermeld ik vaak Intro vzw, die meestal de praktische ondersteuning en de huur en levering van de apparatuur regelt.

Op zondag 13 september (Open Monumentendag) vindt het volgende evenement met audiodescriptie plaats. Dan verzorg ik de inleiding en de aanvullende beschrijvingen tijdens een gegidst bezoek aan de Chocoladefabriek in Nerem, bij Tongeren.

Oorspronkelijk zou enkel de rondleiding van 14.00 uur beschreven worden, maar op verzoek van een aantal blinde en slechtziende bezoekers besloot de organisatie om ook de rondleiding van 16.00 uur toegankelijk te maken. Uiteraard ben ik ook dan van de partij!

gepubliceerd op 10 september 2015

Live-audiodescriptie op Buitenbeenpop

Op vrijdag 28 augustus mocht Nevero voor de derde keer het muziekfestival Buitenbeenpop in Leopoldsburg van live-audiodescriptie voorzien. Aangezien het festival de hele dag duurt en er voortdurend van alles te beleven is, kan ik deze audiobeschrijving niet in m’n eentje verzorgen. Daarom werk ik voor dit project al sinds het begin samen met collega-beschrijfster Priscilla Poldervaart.

Het bijzondere aan deze samenwerking is dat Priscilla bij mij tijdens een stage het live-audiobeschrijven geleerd heeft. Bovendien maakt ze sinds 2011 deel uit van de vaste ploeg freelancers op wie ik regelmatig een beroep doe voor het beschrijven en ondertitelen van allerhande (web)video’s.

Buitenbeenpop_2015

Foto: audiobeschrijvers Susanne Verberk en Priscilla Poldervaart tijdens Buitenbeenpop

Op de foto bij dit artikel staan Priscilla en ik terwijl we bezig zijn met de beschrijvingen. We zaten hiervoor op een klein podium in een eigen tent zodat we een mooi uitzicht hadden op het podium, de catwalk én het publiek op de festivalweide. Tijdens het audiobeschrijven wisselen we elkaar regelmatig af omdat verslag uitbrengen van een live-evenement erg vermoeiend is. Maar ook als de ene aan het woord is, luistert de andere vaak mee. Een voordeel daarvan is dat we snel kunnen inpikken als er iets gebeurt wat de andere toevallig net gemist heeft.

 

Ook het bordje ‘audiodescriptie / blindentolk’ (waar ik al eerder over geschreven heb) kwam weer goed van pas deze keer. Ik had het bordje voor onze tafel en aan de zijkant van de tent gehangen, zodat ook nieuwsgierige ziende festivalgangers wisten wat we allemaal aan het doen waren én slechtziende en blinde bezoekers konden wijzen op onze diensten, voor zover zij aan de ingang nog geen koptelefoontje hadden gekregen waarmee ze onze beschrijvingen konden beluisteren.

 

Soms krijg ik de vraag of het eigenlijk wel zinvol is om audiodescriptie aan te bieden bij een muziekfestival. Mensen die blind of slechtziend zijn komen toch net als iedereen in de eerste plaats voor de muziek, of niet? Op het eerste gezicht zou je dat misschien denken, maar eigenlijk gaat het bij een festival vooral om de sfeer die eromheen hangt. Als het alleen om de muziek zou gaan, dan zou je evengoed een cd kunnen beluisteren, maar iedereen zal het ermee eens zijn dat dat niet hetzelfde is. Bij Buitenbeenpop geldt dat misschien nog meer dan bij andere festivals, want er is echt van alles te beleven wat je als blinde of slechtziende zonder onze beschrijvingen totaal zou missen of misschien niet zou kunnen volgen.

Een paar voorbeelden:

  • het vuurwerk dat regelmatig afgestoken werd kan verwarrend overkomen als je alleen het geluid hoort;
  • Slongs Dievanongs die voor haar toegift het podium opgerend kwam met een waterpistool en het publiek nat begon te spuiten (regent het?!);
  • het confettikanon dat soms afging en waarbij je glimmende, kleurige confettislierten over je heen kreeg. Bovendien bleken die confettislierten erg populair te zijn om rond je nek te hangen of om mee te zwaaien naar de artiesten;
  • Get Ready die een nummer bracht met ‘SMOG’ (spraak met ondersteuning van gebaren) voor dove en slechthorende fans;
  • Dennie Christian die een duet zong met een tolk Vlaamse Gebarentaal waarbij de tolk haar tekst niet alleen zong, maar ook gebaarde…

 

Ook zin om een evenement mee te maken met audiodescriptie? Dan kun je op zondag 13 september op Open Monumentendag een bezoek brengen aan de Chocoladefabriek in Nerem (Tongeren). De rondleiding van 14.00 uur wordt voorzien van audiobeschrijving voor blinden en slechtzienden en ik ben de audiobeschrijver van dienst. Inschrijven kan nog tot en met 9 september via Veerle.vandoren@stadtongeren.be of op het nummer 012 – 80.00.94. De rondleiding én de beschrijving zijn gratis, maar het aantal plaatsen is beperkt, dus wees er snel bij!

gepubliceerd op 3 september 2015