Audiovisuele vertaling – Audiodescriptie | Nevero

Bij Nevero maken we audiovisuele projecten toegankelijk voor anderstaligen of mensen met een visuele of auditieve beperking.

Keerpunt

Ik zou in mijn laatste blogartikel van dit jaar kunnen schrijven hoe Nevero met dubbele cijfers gegroeid is of dat ik mijn team met twee mensen heb uitgebreid. Maar om de een of andere reden voelt het niet goed om met dat soort jubelberichten uit te pakken. Ja, 2015 was een keerpunt in mijn onderneming, maar het was zeker geen gemakkelijk jaar. Dus in plaats van een blog over de fantastische resultaten, schrijf ik liever over het proces dat eraan voorafging.

Eigenlijk viel het keerpunt precies in het midden van het jaar, namelijk in de laatste week van juni, toen ik op vakantie vertrok. Nu is op vakantie gaan altijd spannend als je een eigen bedrijf hebt, maar gelukkig heb ik een fijne, betrouwbare collega bij wie de lopende projecten in goede handen zijn. Alleen… vlak voor mijn vakantie had ik nog een filmbeschrijving afgewerkt en ik wist dat er bij terugkomst nog veel meer films op me lagen te wachten. Ik wist ook dat de kans groot was dat audiodescriptie in de maanden die volgden flink zou gaan boomen, en dat was natuurlijk wat we al die tijd al wilden. Toch? Toch!?

Hoe meer ik erover nadacht, hoe meer ik tot het inzicht kwam dat het veel te veel werk zou zijn om al die films zelf te blijven beschrijven. Bovendien zou ik mezelf dan hoe dan ook klemzetten, want ik heb nog andere klanten en projecten die mijn aandacht vragen. Nu heb ik de afgelopen jaren een team opgebouwd dat voor mij schrijft en ondertitelt en elkaars werk nakijkt, maar deze collega’s houden zich hoofdzakelijk bezig met webvideo’s en een speelfilm is toch wel iets heel anders. Immers, een speelfilm vertelt een doorlopend verhaal terwijl een webvideo vooral informatief bedoeld is. Vandaar dat ik die speelfilms zo graag zelf wilde doen. En zo bleef het maar draaien in mijn hoofd…

Gelukkig heb ik een goede coach die me met dat soort vraagstukken kan helpen. Niet dat zij me vertelt wat ik moet doen – wie mij een beetje kent, weet dat dat eerder een averechts affect heeft – maar zij is iemand die volledig losstaat van mij en mijn bedrijf en die handvatten aanreikt en me leert om de situatie op een andere manier te bekijken.

Wat bleek nu? Alles maar in handen houden, was inderdaad geen goed idee, maar het tegenovergestelde (alles zomaar uit handen geven), zou mij ook geen goed gevoel geven. In plaats daarvan liet ze me inzien hoeveel tijd en energie ik soms stop in dingen die helemaal geen kerntaken zijn. Als ik die taken nu zou uitbesteden, zou ik veel meer focus overhouden voor wat er wel toe doet. En zo gebeurde.

Het grappige is dat ik gaandeweg ontdekte dat er in mijn team heel wat verborgen talenten zaten. Concreet:

  • De fijne collega die de planning en het projectmanagement in goede banen leidt als ik er niet ben, doet dat nu ook voor een deel als ik er wel ben. Gevolg: ik hoef me niet meer druk te maken om elk mailtje dat binnenkomt en het geeft me veel rust om te weten dat dringende dingen toch wel opgepikt worden.
  • Een van de collega’s die zich tot dan toe had beziggehouden met het ondertitelen en beschrijven van webvideo’s blijkt een getalenteerd filmbeschrijfster te zijn. Vooral boekverfilmingen blijken haar te liggen en het doet me altijd veel plezier om het commentaar bij haar scripts te lezen, waarin ze nauwgezet de stijl van de film vergelijkt met die van het boek.
  • Een teamlid dat ik een aantal jaar geleden van de schoolbanken heb geplukt, blijkt intussen een enorme hoeveelheid werk aan te kunnen. Steeds als ik denk dat ze me zal laten weten dat ze er helaas echt niks meer bij zal kunnen nemen, neemt ze het werk toch aan en ondanks alle drukte en de soms erg late aanlevering van het materiaal blijven haar scripts van hoge kwaliteit.

Wat mezelf betreft, mijn nieuwe rol is die van eindredacteur voor de film- en tv-scripts en dat bevalt me prima. De eindredacteur is degene die de laatste controle van het materiaal doet voor het naar de klant gaat. Dat gaat veel sneller dan zelf schrijven, en doordat mijn teamleden het schrijf- en coördinatiewerk voor een deel hebben overgenomen, hou ik meer tijd over om alles na te kijken én voor mijn eigen schrijf-, vertaal- en ondertitelwerk.

En zo komt het dat we het jaar met mooie cijfers kunnen afsluiten en het nieuwe jaar vol vertrouwen tegemoetzien.

gepubliceerd op 31 december 2015

Nieuw in 2016: audiodescriptie-opleidingen

Het komende jaar staan er veel nieuwe projecten op stapel. Zo zitten er alweer heel wat film- en tv-projecten in de pijplijn en ben ik ook weer door verschillende universiteiten gevraagd om gastcolleges te komen geven. Maar, en dat is nieuw, in 2016 zullen er ook een aantal specifieke audiodescriptie-opleidingen georganiseerd worden.

Een opleiding die binnenkort van start gaat, is een gloednieuwe e-cursus ‘Gidsen voor blinde en slechtziende mensen’. Deze opleiding is voortgekomen uit de workshops die ik de afgelopen jaren heb gegeven aan de professionele gidsen van de Brusselse Museumraad  en de vrijwillige beeldenfluisteraars van Intro vzw. Het is een korte opleiding die bedoeld is voor mensen die (professioneel of vrijwillig) als gids werkzaam zijn en willen weten hoe ze een rondleiding toegankelijk(er) kunnen maken voor deelnemers die niet of minder goed zien.

Foto opleiding beeldenfluisteraars in het Museum van de Stad Brussel

Opleiding beeldenfluisteraars in het Museum van de Stad Brussel

De cursus bestaat uit vijf korte modules waarin je meer leert over blindheid en slechtziend-zijn en het beschrijven van kunst- en andere voorwerpen voor deze doelgroep. Na afloop van de cursus is het de bedoeling dat je een beschrijving maakt van een zelfgekozen object. Het gaat dus niet zozeer om een theoretische uiteenzetting, maar om een praktische opleiding boordevol tips waarmee je zelf aan de slag kunt. Tegelijkertijd krijg je individuele feedback en begeleiding van mij.

Ik heb ervoor gekozen om de opleiding als e-cursus aan te bieden zodat je de lessen op afstand kunt volgen. Er komen dus geen verplaatsingen aan te pas en je kunt zelf bepalen waar en wanneer je de lessen afwerkt. Het lesmateriaal bestaat uit vooraf opgenomen video’s die je kunt bekijken en een uitgeschreven cursus met de belangrijkste tips en adviezen. Het enige wat je nodig hebt om de cursus te kunnen volgen is een computer met een internetverbinding.

Op dit moment ben ik nog volop bezig met de voorbereidingen, maar het is de bedoeling dat de cursus in het eerste kwartaal van 2016 van start gaat. Hou deze website dus in de gaten, want binnenkort verschijnt hier meer informatie. Wil je meer weten? Vul dan het contactformulier  in of stuur een mailtje naar susanne at nevero punt be.

gepubliceerd op 24 december 2015

 

Gastcollege aan de KU Leuven – Campus Antwerpen

Afgelopen maandag heb ik een gastcollege gegeven aan de studenten van het Postgraduate Programme in Specialised Translation aan de KU Leuven – Campus Antwerpen. Zoals de naam al aangeeft, is dit een Engelstalige opleiding en dus gaf ik mijn college ook in het Engels.

Mijn presentatie had de titel Audio Description and Other Forms of Media Accessibility en is een vast onderdeel van het vak Audiovisual Translation binnen deze opleiding. In vier uur tijd heb ik de studenten wegwijs gemaakt in een aantal bijzondere vormen van audiovisuele vertaling die allemaal onder de noemer ‘mediatoegankelijkheid’ vallen.

Mediatoegankelijkheid houdt in dat je audiovisuele informatie toegankelijk maakt voor iedereen. Denk maar aan ondertitels voor doven en slechthorenden, waarbij we geluiden omzetten in geschreven vorm zodat mensen met een auditieve beperking toch weten wat er allemaal te horen is in bijvoorbeeld een film of tv-programma.

Audiodescriptie valt ook onder mediatoegankelijkheid, want hierbij maken we informatie toegankelijk voor mensen die blind of slechtziend zijn. En net zoals ondertiteling is audiobeschrijving een vorm van vertaling omdat audiovisueel materiaal wordt omgezet van de ene vorm in de andere (beelden worden woorden, dus visuele informatie wordt omgezet in een gesproken vorm).

Naast audiodescriptie en ondertiteling had ik het ook over mengvormen waarbij we bijvoorbeeld ondertitels ‘hoorbaar’ maken voor mensen die niet (goed) zien. En tot slot gaf ik steeds aan welke kennis en vaardigheden vereist zijn om dit werk te kunnen doen.

Tijdens het college kreeg ik al verschillende vragen van de studenten en ook achteraf heb ik nog vragen en positieve reacties gehad. En zo komen er binnenkort weer een aantal nieuwe audiovisuele vertalers op de markt voor wie mediatoegankelijkheid iets minder geheimen heeft.

gepubliceerd op 17 december 2015

Ondernemersdilemma: personeel aannemen of niet

De Reünie, Karakter, BOY 7, De Boskampi’s, Holland – Natuur in de Delta, Garage 2.0, Blind naar de Top, Tessa… Dit is maar een kleine greep uit de vele films, documentaires en tv-series waarvoor we de afgelopen maanden de audiodescriptie hebben geschreven. En dan zijn er natuurlijk ook nog de live-evenementen en webvideo’s die we audiobeschrijven en het andere vertaal- en ondertitelwerk dat we verzorgen.

Kortom: het is druk en het ziet er niet naar uit dat daar snel verandering in zal komen. Op zich is dat goed natuurlijk, maar in drukke periodes komt vroeg of laat de vraag op: is het tijd om uit te breiden of niet? Dit keer is het antwoord een duidelijke ja, want verschillende mensen in mijn team hebben de laatste maanden al aangegeven dat het toch wel veel begint te worden… Vraag nummer twee is dan: oké, we breiden uit, maar hoe?

Tot nu toe werk ik met een team van freelancers. Zeker in een sector waarin alles dringend is en flexibiliteit een must is, is dat een groot voordeel. Alleen, nu mijn bedrijf groter begint te worden, is het misschien de moeite om het team aan te vullen met een of meer medewerkers in loondienst. Gelukkig organiseert Unizo, de ondernemersvereniging waar ik lid van ben, regelmatig infosessies en afgelopen week was er zo’n sessie over het aannemen van je eerste werknemer.

De infosessie ging van start met een getuigenis van twee ondernemers die het afgelopen jaar de stap gezet hebben om met personeel te gaan werken. Erg leerzaam vond ik dat, omdat de ondernemers niet alleen vertelden over de vele voordelen die het werken met personeel had in hun bedrijf, maar ook durfden stil te staan bij de nadelen. Zoals een van hen het treffend verwoordde: je bent niet langer een zelfstandige, maar je wordt een manager en dat is een heel andere rol.

Na de getuigenissen konden we twee workshops volgen uit een aanbod van vier verschillende sessies.

Als eerste workshop koos ik voor de sessie waarin werd uitgelegd hoeveel een personeelslid nu precies kost en welke verplichtingen je als werkgever allemaal moet vervullen voordat je überhaupt mag beginnen met het aannemen van personeel. Gelukkig werd in deze sessie ook uitvoerig stilgestaan bij de recente regeringsmaatregelen die de kosten van het werken met personeel toch wel aanzienlijk drukken.
De tweede workshop die ik gevolgd heb, ging over het selecteren van medewerkers. Achteraf gezien was die sessie voor mij minder interessant omdat ik al ervaring had bij het beoordelen van cv’s en het opstellen en nakijken van selectieproeven. Ook het voeren van sollicitatiegesprekken was voor mij geen nieuw terrein meer, maar het is toch goed om het allemaal uit de mond van iemand anders te horen. Als ik opnieuw had mogen kiezen, zou ik als tweede workshop waarschijnlijk de sessie gevolgd hebben over alternatieve methoden om je team uit te breiden, zoals het werken met freelancers (wat ik nu al doe) en het hoe en wat van een IBO (individuele beroepsopleiding).

Na de workshops was er een gezellige netwerkbijeenkomst. Wat mij vooral opviel, was hoe veel ondernemers zich in exact dezelfde positie bevinden als ikzelf. Veel van de mensen die ik sprak hebben ook een bedrijf dat ineens snel begint te groeien en werken nu met freelancers. Ook  vond ik het fijn om te horen dat ik niet de enige ben die worstelt met de overstap naar het werken met personeel, ook al is die nu iets kleiner geworden.

Toch heb ik besloten om (voorlopig) met freelancers te blijven werken. Sterker nog: vorige maand heb ik een nieuwe freelancer aan mijn team toegevoegd en intussen ben ik druk bezig met haar begeleiding en verdere opleiding. Over een aantal maanden zal ze (als het goed is) volledig opgeleid zijn en klaar zijn om volop mee te draaien in het team. En zo bereiden we ons voor op een nieuw, druk jaar.

gepubliceerd op 13 december 2015

Audiodescriptie bij Tessa

Na Blind naar de Top is Tessa de tweede Nederlandse tv-reeks met audiodescriptie. In deze dramaserie op BNN maken we kennis met de eigenzinnige Tessa, die lerares is op een middelbare school. Ze is veertig, maar gedraagt zich als een veertienjarige. Haar leerlingen zijn bijna allemaal dol op haar, maar de relatie met haar collega’s en haar eigen kinderen verloopt soms wat moeilijk.

Tessa wordt elke donderdagavond rond halfnegen uitgezonden op BNN (NPO 1) en is dus ook in Vlaanderen te bekijken met audiobeschrijving via de Watson-app. De teksten van de audiodescriptie zijn van onze hand.

Na de bioscoopfilms en documentaires die we de afgelopen maanden beschreven hebben, zijn we nu dus volop bezig met tv-series. Begin volgend jaar start namelijk het vierde seizoen van de populaire serie Divorce op RTL en ook die reeks krijgt audiodescriptie.

gepubliceerd op 4 december 2015

Het ondertitelen van Blind naar de Top

Nadat ik vorige week de audiodescriptie heb besproken ga ik het deze week hebben over het ondertitelen van Blind naar de Top. Vanaf de tweede aflevering is het programma namelijk voorzien van ondertiteling voor doven en slechthorenden en ook deze ondertitels zijn van onze hand.

Een foto van de Kilimanjaro, de berg die de deelnemers proberen te beklimmen.

Een foto van de Kilimanjaro, de berg die de deelnemers proberen te beklimmen.

Een foto van de Kilimanjaro, de berg die de deelnemers proberen te beklimmen.

Bij ondertiteling voor doven en slechthorenden zijn er drie dingen waar je als ondertitelaar rekening mee moet houden:

  • Wat wordt er gezegd in het programma en hoe (als dat belangrijk is).
  • Welke achtergrondgeluiden zijn er te horen die van invloed zijn op hoe je het programma ervaart.
  • Welke muziek is er te horen.

Dat de ondertitels moeten weergeven wat er gezegd wordt, spreekt voor zich. Vroeger werd de tekst sterk vereenvoudigd in ondertiteling, maar tegenwoordig is het de bedoeling dat we zo precies mogelijk schrijven wat er te horen is. Toch zullen de ondertitels vrijwel nooit helemaal letterlijk zijn omdat ze anders veel te snel voorbij geflitst komen. Korte aarzelingen laten we om die reden nog steeds weg, en echt snelle praters worden toch nog samengevat.
Ook de manier waarop iets gezegd wordt, kan belangrijk zijn om weer te geven in de ondertiteling. Iemand kan een serieuze opmerking maken, maar als dat al grinnikend gebeurt, is het meteen duidelijk dat het maar een grapje is. Als de spreker op zo’n moment niet in beeld staat (en je dus niet ziet dat hij of zij lacht), kan de opmerking anders opgevat worden voor wie het geluid niet hoort, dus dan voegen we toe hoe het gezegd wordt.
Hetzelfde geldt voor mensen met een accent. Meestal is het helemaal niet belangrijk of iemand een accent heeft of niet, tenzij er een opmerking over gemaakt wordt of dat de accentspreker geïmiteerd wordt bijvoorbeeld. Dan kan het nuttig zijn om toch een hint te geven in de ondertiteling.

Ook achtergrondgeluiden kunnen belangrijk zijn. Bij Blind naar de Top waren de meeste achtergrondgeluiden ook zichtbaar, dus dan hoeven ze geen omschrijving te krijgen in de ondertiteling. Denk hierbij aan de wandelstokken die over de rotsen schrapen: dat zie je én het geluid voegt ook niet zoveel toe, dus dat ondertitelen we niet.
Een klassiek voorbeeld waarbij achtergrondgeluiden wel belangrijk zijn, is een enge film. Als iemand zich in een kast opsluit en voortdurend bang om zich heen kijkt, kun je je wel voorstellen dat er wellicht een moordenaar rondsluipt. Maar pas als je weet dat er voetstappen te horen zijn die bovendien steeds dichterbij komen, wordt het echt spannend…

Tot slot vermelden we in de ondertitels welke muziek er te horen is. Muziek speelt namelijk een erg belangrijke rol bij het creëren van een bepaalde sfeer. Meestal ondersteunt de muziek de beelden, zodat je spannende muziek hoort wanneer de klimmers een bergwand op klauteren in Blind naar de Top.
Het komt ook voor dat de muziek bewust afwijkt van wat je zou verwachten. Een grappig voorbeeld hiervan is de film The Martian, die momenteel in de bioscoop draait. Daar zijn voortdurend vrolijke liedjes uit de jaren zeventig te horen terwijl de gestrande marsreiziger zich uit de meest penibele situaties moet zien te redden.

In Blind naar de Top hebben we twee soorten muziekomschrijvingen gebruikt. Bij instrumentale muziek geven we aan welke sfeer de muziek uitademt (zoals de spannende muziek die ik hierboven al aanhaalde). Bij gezongen muziek geven we eerst de naam van het nummer en van de uitvoerder. In de volgende ondertitels verwerken we dan de songtekst. Overigens: ik weet dat er mensen zijn die speciaal voor die omschrijvingen Teletekst opzetten. Ook daarvoor zijn ondertitels dus nuttig.

gepubliceerd op 24 november 2015

Het audiobeschrijven van Blind naar de Top

Op 11 november 2015 werd de eerste aflevering van Blind naar de Top uitgezonden op RTL 5. Deze realityserie was het allereerste Nederlandse tv-programma dat audiodescriptie (AD) kreeg via de Watson-app (intussen omgedoopt tot Earcatch). De AD-teksten bij het programma zijn van onze hand. In dit artikel leg ik uit hoe het audiobeschrijven van Blind naar de Top in z’n werk is gegaan. Een kijkje achter de schermen, dus.

Wat typisch is aan het werken in de audiovisuele sector is dat je vaak heel weinig tijd krijgt voor een project. Bij Blind naar de Top is dat niet anders: de volledige AD-productie moet in minder dan een week afgerond worden.

Op dinsdag(ochtend) komt het materiaal binnen. In dit geval is dat enkel een videobestand van de definitieve montage van het programma. Heel soms, als we aan een speelfilm werken, krijgen we ook een uitgeschreven script van alles wat er in het programma gezegd wordt, maar bij Blind naar de Top is dat niet zo.

Vervolgens hebben we twee dagen de tijd om het script klaar te krijgen. In die twee dagen moet er dus het volgende gebeuren:

  • Het spotten of timen van de audiodescriptieblokjes. Dit houdt in dat we bepalen waar er tijd en ruimte is om een beschrijving toe te voegen zonder dialogen of belangrijke achtergrondgeluiden te overlappen, want die moeten uiteraard hoorbaar blijven.
  • Het maken van de beschrijvingen, waarbij we voortdurend afwegen wat er te zien is (en wat dus in principe beschreven kan worden) en welke informatie je als blinde of slechtziende kijker ook kunt afleiden uit het geluid (en dus niet beschreven hoeft te worden).
  • Het nalezen van deze beschrijvingen door een tweede audiobeschrijver, die beoordeelt of de beschrijvingen een goede weergave zijn van wat er gebeurt en of ze taalkundig gezien correct zijn (de ‘eindredactie’ noemen we dit).
  • De ‘blinde check’, waarbij we het nagekeken script hardop meelezen bij het programma terwijl een proefpersoon die de beelden niet ziet de audiodescriptie in haar geheel beoordeelt. Hierbij checken we of de beschrijvingen duidelijk zijn, of de interactie met het oorspronkelijke geluid goed zit, én (heel belangrijk) of de tekst goed ‘klinkt’.
Puzzelstukjes op een gele achtergrond

Een stapel puzzelstukjes, want net als bij een puzzel moeten bij een audiodescriptie alle stukjes op de juiste plaats liggen om een mooi resultaat te krijgen.

Pas als dit allemaal achter de rug is, gaat de tekst ter goedkeuring naar de producent. Dan bekijken we de eventuele vragen en suggesties en daarna wordt de tekst ingelezen in de studio en gebeuren de montage en mixage. Op het eind van de week is het audiodescriptiespoor klaar om in de app toegevoegd te worden.

In de dagen voor de eerste uitzending werd er heel wat reclame gemaakt voor het programma en dat leidde ertoe dat honderden nieuwe gebruikers de Earcatch-app downloadden. Al tijdens de uitzending verschenen op Twitter de eerste reacties op de audiodescriptie en die waren stuk voor stuk heel positief. De volgende ochtend stond het programma al online (waar het ook met de app bekeken kan worden) en in de loop van de week werd het nog twee keer herhaald.

Aflevering 2 en 3 worden uitgezonden op 18 en 25 november 2015 om 21.30 uur op RTL 5. Wie alvast een voorproefje wil, kan terecht op de site van het programma. Op de site van de app kun je een fragment bekijken met open audiodescriptie (dat wil zeggen dat de audiodescriptie voor iedereen hoorbaar is, dus ook zonder de app). Vanaf de tweede aflevering zal Blind naar de Top ook ondertiteling voor doven en slechthorenden krijgen, maar dat is stof voor een volgend artikel.

gepubliceerd op 17 november 2015
(bijgewerkt op 29 januari 2018)

 

Tottenham Court Road of Cotton Club Road?

Ondertitelen is minder makkelijk dan het lijkt. Dat heeft de stad Londen ook ondervonden. In het kader van de herinrichting van Tottenham Court Road in het centrum van de stad werd besloten om een video te laten maken. De video duurde tweeënhalve minuut en werd voorzien van ondertitels voor doven en slechthorenden.

Een mooi initiatief, alleen was er een probleem… De ondertitels waren namelijk volstrekt onbegrijpelijk! Zo werd de straat waar het om gaat ‘Cotton Club Road’ genoemd in de ondertiteling, werd Londen ‘a blonde’ ofwel een blondine en werd het Shaftesbury Theatre ‘the shop Beefeater’. Maar daar bleef het niet bij, want ook werkwoorden en zinsconstructies moesten eraan geloven.
In dit Engelstalige artikel over het ondertitel-incident staan nog meer voorbeelden van verhaspelde zinnen.

Wat bleek? Het ging om automatische ondertiteling die was aangemaakt door YouTube. Iedereen die wel eens automatische ondertitels heeft gelezen (ook wel ‘auto captions’ genoemd), weet dat het resultaat in het beste geval onbetrouwbaar en in het slechtste geval ronduit hilarisch is. Vandaar dat je die automatische ondertitels hooguit als basisbestand kunt gebruiken dat je achteraf aanpast. Maar in Londen hadden ze de automatisch aangemaakte ondertiteling zo bij de video geplaatst met alle gevolgen van dien.

Moraal van het verhaal: vertrouw nooit op automatisch aangemaakte ondertiteling. Dat geldt trouwens ook voor automatische vertaling.

oorspronkelijk gepubliceerd in oktober 2014 op kmonet.be

 

Transcriptie en vertaling

Een van onze eerste opdrachten in 2015 was het maken van een aantal transcripties en vervolgens het vertalen van een van deze transcripties voor een nieuwe klant. Aangezien de klant om een vertaling van een transcript vroeg, ging er bij mij meteen een alarmbelletje rinkelen.

Zoals ik al eerder schreef, kán zo’n uitgeschreven tekst handig zijn als je een video- of audiobestand wil laten vertalen, maar het is niet altijd noodzakelijk (zie: https://www.nevero.be/de-zin-en-onzin-van-transcripties/). Onze vertalers werken immers ook op gehoor, en dat maakt het perfect mogelijk om rechtstreeks de audio te vertalen.

In dit geval bleek het wel nodig om eerst een transcriptie aan te maken en dan pas een vertaling. Het ging namelijk om een aantal interviews en de klant wilde op basis van onze teksten en vertalingen de juiste stukjes selecteren om een beknopte montage te maken. Bovendien vroeg de klant of we, naast een tijdcode-identificatie (in minuten en seconden), ook zo letterlijk mogelijk konden weergeven wat er gezegd werd, dus inclusief alle haperingen. Ook die informatie was nuttig bij het maken van de uiteindelijke montage omdat zo’n korte hapering vaak een goed moment is om te knippen.

Ons werk bleek in de smaak te vallen, want intussen heeft de klant nog meer interviews doorgestuurd die we mogen uitschrijven.

oorspronkelijk gepubliceerd in januari 2015 op kmonet.be

Beeldenfluisteraars en audiobeschrijvers

Een tijdje geleden schreef ik over het project van de Brusselse Museumraad om beeldenfluisteraars in te schakelen om blinde en slechtziende kunstliefhebbers te vergezellen tijdens een museumbezoek aan de Nocturnes.

Maar wat is nu het verschil tussen een vrijwillige beeldenfluisteraar en een professionele audiobeschrijver?

Uiteraard is de professionele audiodescriptie (AD) zoals wij die bieden niet helemaal hetzelfde als de diensten van een beeldenfluisteraar.

Zo werken beeldenfluisteraars uitsluitend één-op-één (één vrijwilliger begeleidt één blinde of slechtziende persoon) terwijl een professionele audiobeschrijving vaak voor een groep bedoeld is. Wij hebben al audiodescripties verzorgd voor groepen van veertig tot vijftig personen. Om ervoor te zorgen dat iedereen optimaal van de beschrijvingen kan genieten, wordt in zo’n geval met speciale apparatuur gewerkt. De beschrijver spreekt, al dan niet vanuit een geluiddichte cabine, in een microfoon en de AD-gebruikers vangen het signaal op met een ontvanger en koptelefoon.

Daarnaast hebben professionele audiobeschrijvers een specifieke vooropleiding. Al onze medewerkers hebben bijvoorbeeld een talenopleiding op universitair niveau afgerond. Ook volgen wij regelmatig bijscholingen en congressen in binnen- en buitenland om op de hoogte te blijven van de laatste technieken en ontwikkelingen, zoals het ARSAD-congres in Barcelona eerder dit jaar.

Meer weten over professionele audiodescriptie en de vereisten waaraan de beschrijving én de beschrijver moeten voldoen? De Universiteit Antwerpen heeft een uitvoerig document opgesteld met de vereisten voor de productie van kwaliteitsvolle live audiodescriptie.

oorspronkelijk gepubliceerd in mei 2015 op kmonet.be