Audiovisuele vertaling – Audiodescriptie | Nevero

Bij Nevero maken we audiovisuele projecten toegankelijk voor anderstaligen of mensen met een visuele of auditieve beperking.

De toegevoegde waarde van ondertitelaars

In mijn vorige artikel beschreef ik hoe het ‘leercafé’ tijdens de Languages & The Media-conferentie was verlopen. In kleine groepjes bogen de deelnemers zich over de vraag hoe de ondertitelsector er over tien jaar uit zou zien.

Helemaal aan het eind van de discussie in onze groep opperde iemand toen dat ondertitelaars zich nu en in de toekomst kunnen onderscheiden door ‘added value’ of toegevoegde waarde te bieden. Of beter gezegd, door de waarde die ze nu al bieden, meer in de kijker te zetten.

Die opmerking zette me aan het denken. Twee jaar geleden, tijdens Languages & The Media 2014, gaf Diana Sanchez nl. een presentatie over de toegevoegde waarde van ondertitels. Meer over die presentatie lees je in dit blogartikel. Sanchez maakt zich sterk dat ondertitels veel meer zijn dan wat witte lettertjes onderaan in beeld. Zo wordt ondertiteling in India ingezet in de strijd tegen analfabetisme en het is algemeen bekend dat in ondertitellanden mensen beter Engels spreken en verstaan dan in typische dubbinglanden.

Foto: het boek met het programma en de samenvattingen van de toespraken en daarnaast een stoffen tasje met het logo van het congres.

Foto: het boek met het programma en de samenvattingen van de toespraken en daarnaast een stoffen tasje met het logo van het congres.

Terug naar het leercafé en de toegevoegde waarde van ondertitelaars. Een voorbeeld dat tijdens onze groepssessie gegeven werd was dat ondertitelaars perfect geplaatst zijn om een korte inhoud te schrijven bij een film of tv-programma of wie weet zelfs om advies te geven over welke fragmentjes gebruikt kunnen worden voor een teaser. Immers, als er iemand is die een programma van a tot z kent, dan is het de vertaler of ondertitelaar wel.

In feite heb ik al een klant (een grote tv-zender) die aan al zijn vertalers en ondertitelaars vraagt om het te melden als er bijvoorbeeld (veel) geweld in een programma voorkomt. Op die manier kunnen ze kijken of ze het misschien niet op een later tijdstip moeten uitzenden – vóór er klachten komen van kijkers.

Maar ook op andere vlakken is het een voordeel dat je als vertaler/ondertitelaar een van de eersten bent die het afgewerkte product te zien krijgt. Het gebeurt af en toe dat ik bijvoorbeeld toch nog een foutje opmerk in een tekst in beeld en klanten zijn altijd erg blij als ze daarop gewezen worden zodat ze het kunnen aanpassen voor het programma wordt uitgezonden of voor een webvideo online wordt gezet.

Overigens, niet alleen als ondertitelaar kun je op die manier je toegevoegde waarde bewijzen. Ik heb het ook al meegemaakt dat ik een korte internetvideo kreeg om een audiodescriptie bij te schrijven. Nu was me al opgevallen dat er wel erg veel muziek te horen was en af en toe werd die muziek wat zachter gezet. Voor ik aan het script begon, vroeg ik dus toch even aan mijn klant of er toevallig geen voice-over aan de video toegevoegd moest worden. Dat bleek inderdaad het geval te zijn. Gelukkig kwamen we daar op tijd achter, want de aanvullende audiobeschrijvingen mogen nooit door de voice-over gaan.

Tot slot komt het ook voor dat klanten expliciet vragen om input. Zo overlegde ik aan het begin van mijn samenwerking met een grote klant regelmatig wat voor stem het beste zou passen om mijn teksten in te spreken: een man of een vrouw, een wat oudere, doorleefde stem of juist een jong en enthousiast iemand. Op die manier hebben klant en ik veel van elkaar geleerd en werd het uiteindelijke resultaat nog net een beetje beter, en daar doen we het toch voor.

gepubliceerd op 17 november 2016

Een conferentie met een leercafé

Vorige week was ik in Berlijn voor de tweejaarlijkse Languages & The Media-conferentie. Naast de gebruikelijke presentaties en panelgesprekken had de organisatie dit keer iets nieuws in petto: een ‘Learning Café’. Het idee was dat de aanwezigen na een korte inleiding van enkele experts aan grote ronde tafels plaatsnamen voor een discussie. Aan het eind van de sessie presenteerde een vertegenwoordiger van elke tafel wat er was besproken en welke conclusies daaruit getrokken konden worden.

Het onderwerp van het ‘leercafé’ was Subtitling: A Roadmap for the Future. Het was dus de bedoeling dat de verschillende groepjes bespraken hoe de toekomst van de ondertitelsector er volgens hen uit zou zien. Om het wat concreter te maken, kreeg elke groep een blad waarop stond vanuit welk standpunt zij naar die toekomst zouden kijken én enkele vragen om te helpen bij het denkproces.

De groep waar ik in zat vertegenwoordigde de freelance-ondertitelaars. Toevallig zaten er enkele freelancers in de groep, maar er waren ook vertegenwoordiger van (grote) ondertitelbureaus en bedrijven, wetenschappers en mensen uit het onderwijs. De vragen die we als leidraad hadden gekregen, gingen over auteursrechten, werkomstandigheden, tarieven en nog veel meer.

We waren het er in onze groep al vrij snel over eens dat freelancen in het algemeen in de lift zit. Niet alleen vertalers en ondertitelaars werken steeds vaker op freelancebasis, ook in andere sectoren wordt het steeds zeldzamer om je hele leven lang in loondienst voor dezelfde baas te werken. Alleen werken ondertitelaars vaak voor slechts enkele vertaalbureaus, wat hen erg kwetsbaar maakt. Bovendien is er veel concurrentie op de markt, niet alleen van collega-freelancers, maar ook door fansubbing en crowdsourcing, wat prijzen onder druk kan zetten. Op zich zou het mooi zijn als professionele ondertitelaars extra inkomsten zouden krijgen uit auteursrechten en royalty’s om dat te compenseren, maar onze groep stelde helaas vast dat dat geld vaak niet bij de vertalers terechtkomt en we dachten niet dat dat in de toekomst zal verbeteren.

Een andere groep, die ook het standpunt van de freelancers vertegenwoordigde, was op het idee gekomen dat het wellicht mogelijk zal worden dat ondertitelaars hun eigen werk in de toekomst kunnen uploaden in apps en dan per download een klein bedrag zouden ontvangen. Een soort Spotify voor ondertitels, dus. In de praktijk ligt dit niet zo voor de hand wegens allerlei rechtenkwesties, maar het is een interessant idee.

Helemaal aan het eind van de discussie in onze groep opperde iemand dat ondertitelaars zich nu en in de toekomst kunnen onderscheiden door ‘added value’ of toegevoegde waarde te bieden. Of beter gezegd, door de waarde die ze nu al bieden, meer in de kijker te zetten. Jammer genoeg was er niet genoeg tijd om dit verder uit te werken in het debat, maar in een volgend artikel ga ik hier dieper op in.

De deelnemers aan onze tafel tijdens het Learning Café. Foto: ICWE GmbH / Sera-Zöhre Kurc.

De deelnemers aan onze tafel tijdens het Learning Café. Foto: ICWE GmbH / Sera-Zöhre Kurc.

Na een tijdje, toen alle groepen de kwestie hadden besproken van uit hun standpunt, was het tijd om de resultaten voor te leggen. Tot mijn grote verrassing werd ik ineens tot vertegenwoordiger van onze groep benoemd waardoor ik onze bevindingen mocht toelichten voor de andere groepen. Spannend, maar ook erg leuk, natuurlijk.

Conclusie: het leercafé was een fijne manier om verschillende ideeën en standpunten samen te brengen. Ik vond het zeker voor herhaling vatbaar.

gepubliceerd op 11 november 2016

 

Audiodescriptie-opleiding in Utrecht

Op vrijdag 9 en zaterdag 10 december geef ik in opdracht van Vereniging Bartiméus Sonneheerdt een audiodescriptie-opleiding in Utrecht. De opleiding is bedoeld voor iedereen die wil leren hoe je webvideo’s met aanvullende beschrijvingen toegankelijk kunt maken voor mensen met een visuele beperking.

De cursus bestaat uit theorie én praktijk, zodat je meteen kunt oefenen wat je geleerd hebt. Aan het eind van de cursus weet je hoe je een eenvoudige audiodescriptie schrijft in Word. Je hoeft dus geen gespecialiseerde software te kennen om video’s te bewerken. Het inspreken en opnemen van audiobeschrijvingen komt niet aan bod, dus het is niet nodig om stemtraining gevolgd te hebben om mee te kunnen doen.

Programma

Dag 1 We beginnen met een korte inleiding over wat audiodescriptie precies is en voor wie het bedoeld is. Daarna krijg je een overzicht van de belangrijkste richtlijnen / praktische tips. Gaandeweg ontdek je waarom de richtlijnen zo belangrijk zijn. Hierna breng je de theorie in praktijk. Je leert niet alleen hóe je iets beschrijft, maar ook welke fouten je als beginnende beschrijver kunt maken en hoe je die kunt vermijden. Tot slot ga je zelf aan de slag en begin je (individueel en/of in een groep) aan je eerste audiodescriptie.

Dag 2 Op de tweede dag staat de praktijk centraal en werk je verder aan je eerste audiodescripties. Uiteraard sta je er niet alleen voor. Je krijgt hulp tijdens een aantal feedbackrondes waarin je je eigen werk vergelijkt met een voorbeeld-audiodescriptie die we bespreken, en je beschrijvingen in een groep becommentarieert en verbetert. Tot slot begin je aan je eerste ‘echte’ audiodescripties bij tien webvideo’s.

Presentatie tijdens een van de workshops voor vrijwilligers in opdracht van de Brusselse Museumraad

Presentatie tijdens een eerdere workshop

Na afloop van de cursus ben je een getrainde amateurbeeldbeschrijver en heb je samen met je medecursisten de basis gelegd voor een online database van toegankelijke webvideo’s. Elke cursist maakt hiervoor een audiodescriptie bij tien video’s.

De cursus duurt twee volledige dagen (van 9.00 tot 17.00 uur) en vindt plaats in Utrecht. De kosten bedragen €100,- (inclusief koffie/thee en lunch).

Voor meer informatie kun je contact opnemen met Eveline Ferwerda op het nummer +31 (0)30 693 50 46. Of je kunt mailen naar eferwerda@steunbartimeus.nl. Via dit mailadres kun je je ook inschrijven. Dat kan tot 21 november, maar wacht niet te lang, want het aantal plaatsen is beperkt en vol = vol!

gepubliceerd op 26 oktober 2016

Nevero Nederland

Sinds 1 september heeft Nevero een tweede vestiging, in Nederland nog wel! Wie mijn blog regelmatig volgt, weet dat we bij Nevero ook veel voor Nederlandse klanten werken. Sterker nog: jaar na jaar blijkt dat een groot deel van de groei van het bedrijf uit Nederland komt. Daarom leek het een logische stap om ook daar een vestiging te hebben.

Binnenkort volgt er ook een aparte nl-website, maar hier zijn alvast de gegevens van onze tweede vestiging:

Gelissendomein 8 bus 63
6229 GJ Maastricht
Tel: +31 (0)43 7600 131

Een stapel documenten die gericht zijn aan de Nederlandse vestiging van Nevero.

Een stapel documenten die gericht zijn aan de Nederlandse vestiging van Nevero.

gepubliceerd op 11 oktober 2016

 

Een Wilhelm-schreeuw in audiodescriptie

Ze zeggen wel eens dat niemand een boek zo grondig leest als een vertaler. Een variant hierop kan zijn dat niemand een film zo grondig bekijkt als een audiobeschrijver. Vaak zitten we met verschillende mensen ingespannen naar een filmbeeld te turen om maar te achterhalen wat er precies te zien is en in hoeverre dat belangrijk is voor het verhaal – en dus ook voor de audiodescriptie.

Laatst werkte ik aan de audiodescriptietekst van een nieuwe speelfilm toen me iets opviel. Een bepaald beeld, dat een seconde of vier te zien was, deed me wel heel erg denken aan een vergelijkbaar beeld uit een andere film die ik beschreven heb. Ik nam die andere film er nog eens bij en de overeenkomsten waren inderdaad frappant.

“Wat leuk, een Wilhelm-schreeuw, maar dan met beeld,” zei m’n collega toen ik het ter sprake bracht. Waarop ik dus ging uitzoeken wat die Wilhelm-schreeuw dan precies was. De Wilhelm-schreeuw is een geluidseffect dat in 1951 is opgenomen voor de film Distant Drums. Sindsdien is het in ontzettend veel andere films en tv-series opnieuw gebruikt (op Wikipedia vind je een volledige lijst). Meestal wordt de schreeuw gebruikt wanneer er een personage wordt neergeschoten of van grote hoogte naar beneden valt, maar het is bijvoorbeeld ook te horen in A Star is Born (1954) met Judy Garland.

Het originele fragment kun je hier bekijken (en beluisteren, natuurlijk).

Aangezien ik het idee achter die Wilhelm-schreeuw wel leuk vond, besloot ik om de oorspronkelijke beschrijving van het beeld opnieuw te gebruiken in deze film. Waarschijnlijk zullen maar heel weinig ziende kijkers opmerken dat het beeld ook in een andere film te zien was, net zoals heel weinig blinde of slechtziende kijkers de beschrijving ervan zullen herkennen, maar hij bestaat dus wel degelijk, onze variant van de Wilhelm-schreeuw in audiodescriptie.

gepubliceerd op 26 september 2016

 

Verslag Open Monumentendag met audiodescriptie

Afgelopen zondag hebben wij de audiodescriptie verzorgd tijdens een rondleiding op Open Monumentendag. Onder leiding van een enthousiaste gids brachten we een bezoek aan de oude mijngebouwen én de ondergrondsimulatie in de kelder van het museum, waar we kennismaakten met de zware werkomstandigheden in de mijnen.

Vóór de rondleiding van start ging, gaven we eerst een beschrijving van de gebouwen die we zouden bezoeken en het terrein, zodat de blinde en slechtziende deelnemers zich een beeld konden vormen van de omgeving. Tijdens het bezoek wisselden gids en audiobeschrijver elkaar voortdurend af. De gids vertelde zijn verhaal met alle feiten en anekdotes die daarbij hoorden en de audiobeschrijver vulde waar nodig aan met extra beschrijvingen van voorwerpen en de locatie.

Deze samenwerking verliep erg vlot, en dat was niet zo verwonderlijk, want tijdens het overleg vooraf vertelde de gids dat hij in zijn eigen familiekring iemand kende die slechtziend was. Daardoor had hij al een aantal zeer goede reflexen waar wij onze audiobeschrijvers ook op trainen. Zo lette hij erop om de woorden ‘hier’ en ‘daar’ altijd concreet te maken. Voor iemand die niet (goed) ziet, zijn dat namelijk erg abstracte begrippen, maar met wat extra uitleg wordt al snel duidelijk wat ermee bedoeld wordt. Dus in plaats van te zeggen: “Dit hier is een mijnwerkerslamp,” zei de gids: “Als u nu uw hand opent, dan leg ik er een voorwerp in. Dat is een mijnwerkerslamp, die we op onze helm droegen. Aan de achterkant zit een clipje, voelt u het? De voorkant van de lamp is glad en vlak. Wacht, ik zet de lamp even aan, dan voelt u de warmte…”

De gids demonstreert de werking van een mijnlamp, die gebruikt werd om gas te detecteren.

De gids demonstreert de werking van een mijnlamp, die gebruikt werd om gas te detecteren.

Het was heel mooi om te merken hoe deze gids openstond voor de behoeften van onze doelgroep en ook de deelnemers waren erg enthousiast over deze bijzondere rondleiding.

Ben je (vrijwillig of professioneel) gids en wil je ook weten hoe je je rondleidingen kunt aanpassen voor blinde en slechtziende bezoekers? Dan is onze e-cursus misschien wat voor jou: https://www.nevero.be/online-audiodescriptie-opleiding-opnieuw-van-start/.

gepubliceerd op 17 september 2016

Toegankelijke rondleidingen op Open Monumentendag

Aanstaande zondag is het weer zover: dan is het Open Monumentendag. Net als vorig jaar is er ook dit jaar een locatie die extra toegankelijke rondleidingen aanbiedt. Op de mijnsite in Koersel (Beringen) kun je namelijk een rondleiding bijwonen met een tolk Vlaamse Gebarentaal of met audiodescriptie voor wie blind of slechtziend is.

De rondleiding met de tolk gebarentaal gaat van start om 12.00 uur. De audiobeschreven rondleiding start een halfuurtje later, om 12.30 uur. Tijdens deze rondleiding brengen we onder leiding van een enthousiaste gids een bezoek aan de oude mijngebouwen met onder andere de badzaal. Daarna bezoeken we het museum waar we worden ondergedompeld in een indrukwekkende ondergrondsimulatie.

In het kader van Open Monumentendag zijn er ook allerlei activiteiten op en rond het terrein, zoals een kunst- en ambachtenmarkt en optredens van verschillende bands. Ook na de rondleiding is er dus nog van alles te beleven.

Een jongeman luistert naar via een koptelefoon de audiobeschrijvingen van een metalen kunstwerk dat hij aftast

Een jongeman luistert via een koptelefoon naar de audiobeschrijvingen van een metalen kunstwerk dat hij aftast

Zin gekregen om een bezoekje te brengen aan deze bijzondere erfgoedparel? Schrijf je dan snel in (tot en met 7 september) op openmonumentendag@intro-events.be. De rondleiding én de audiobeschrijving zijn gratis, maar het aantal plaatsen is beperkt, dus wees er snel bij!

gepubliceerd op 6 september 2016

Wat je niet hoorde in de audiodescriptie van Boer zoekt Vrouw

De afgelopen dagen heb ik verschillende reacties gekregen op de audiodescriptie van Boer zoekt Vrouw. Een opmerking die een aantal keer terugkwam, was dat er wel erg weinig informatie over de boeren zelf en hun omgeving in de beschrijvingen zat. Dat klopt, en het is eenvoudig te verklaren: Boer zoekt Vrouw heeft veel dialogen en dus blijft er voor ons soms weinig tijd over om aanvullende beschrijvingen toe te voegen. Niet dat we het niet proberen: in de aflevering van afgelopen zondag hebben we regelmatig gaatjes van 1,5 seconde gebruikt om toch wat extra info weer te kunnen geven.

Maar niet getreurd, in dit artikel probeer ik toe te voegen wat je niet hoorde in de audiodescriptie van Boer zoekt Vrouw. En in tegenstelling tot de echte beschrijvingen, die niet alleen kort moeten zijn (om te passen in de weinige tijd die we hebben), maar ook objectief (zodat de kijkers zich zelf een mening kunnen vormen over het programma), geef ik hieronder gewoon mijn eigen mening over de boeren, aangevuld met fragmentjes van onze beschrijvingen en stukjes die ik heb gelezen op Twitter en in de media.

Geen boer, maar een bij die druk aan het werk is in een veld vol witte lavendel.

Geen boer, maar een bij die druk aan het werk is in een veld vol witte lavendel.

  1. Boer Olke

Olke is 51 en heeft een melkveebedrijf in Texas, in de Verenigde Staten. Oorspronkelijk komt hij uit Friesland en hij is samen met een groot deel van zijn familie naar Amerika geëmigreerd. Zijn ouders wonen op vijf minuten rijden van zijn eigen boerderij. Olke heeft twee dochters (allebei slanke, blonde meiden), die al het huis uit zijn, en een zoon (een beetje een slungelige jongen, maar hij kwam niet veel in beeld). Hij woont in een laag huis met een veranda en een zwembad in de tuin.

Over Olke zelf is niet zo heel veel te zeggen: hij ziet er vrij gewoon uit, met peper-en-zoutkleurig haar en lichtgrijze ogen. Op Yvons vraag wat hij te geven heeft, antwoordde hij: M’n hart, wat voor heel wat aaah’s zorgde op Twitter.

 

  1. Boer Herman

Herman is met z’n 24 jaar de jongste boer van deze editie en hij woont samen met z’n ouders en z’n zusje op een boerderij in Frankrijk. Die boerderij is een idyllisch, oud gebouw met lichtblauwe, houten luiken voor de ramen. Het gebouw ligt midden in het groen en het is een melkveebedrijf.

Herman zelf is op het eerste gezicht een vriendelijke jongen, die Yvon afhaalt aan het station en die graag taarten bakt en hoorn speelt in de plaatselijke fanfare. Hij heeft donkerbruin haar, dat hij in een lok over z’n voorhoofd heeft gekamd en lichtblauwe ogen. Op Twitter waren de meningen over z’n kapsel verdeeld. Wat mij opviel, was dat hij een wel erg jonge moeder heeft, maar misschien heeft ze gewoon goede genen.

 

  1. Boer Marc

Crocodile Dundee meets Indiana Jones, zo zou je boer Marc kunnen omschrijven. Marc is 37 jaar en heeft een viskwekerij in Zambia. Toen Yvon uit de auto stapte en Marc met z’n tropenhoedje op haar afstapte, riep ze uit: Wat ben ik blij dat ik jou zie! Ik denk dat een groot deel van de vrouwelijke kijkers precies hetzelfde dacht.

Marc gaat voor de ruige look met een stoppelbaardje en hij heeft behoorlijk felle blauwgroene ogen. Als hij z’n hoedje afzet, heeft hij wel wat weg van David Beckham, volgens Twitter. Hij woont in een huis dat uitkijkt op een uitgestrekt meer en hij heeft drie katten en een zwarte hond, die voor op de boot zit als Marc z’n netten gaat inspecteren. Geen twijfel mogelijk: Marc is dé sensatie van deze Boer zoekt Vrouw en het zou me niet verbazen als ze een extra vrachtvliegtuig moeten laten komen voor alle brieven die hij krijgt. Maar wat ik mij dan afvraag: hoe komt het dat deze hunk nog geen vrouw heeft?

 

  1. Boer Riks

Riks heeft een melkveebedrijf in Canada. Inderdaad, in deze reeks zitten veel melkboeren en dus ook veel koeien om te beschrijven. En dan hebben ze ook nog vooral van die typische bonte zwart met witte koeien… Maar goed, Riks, dus. Deze Drent in Canada is 39 jaar, kalend en hij heeft een lieve, maar ook wel treurige blik. Hij heeft twee kinderen (Owen van 10 en Olivia van 9), die elke dag na school bij hem zijn.

Het opvallendste gebouw van zijn boerderij is een oude, houten stal met een puntdak waarop in witte letters het jaartal 1902 is geschilderd. Naast koeien heeft Riks ook 24 kippen, die in een charmant rood huisje met witte raamkozijnen wonen, waarop Yvon opmerkt dat het kippenhok er beter uitziet dan het eenvoudige, beige huis waar Riks zelf woont.

 

  1. Boer David

Boer David (spreekt uit: Deevid – ja, dat soort informatie voegen wij ook toe in onze scripts) heeft een varkenshouderij in Roemenië. Hoewel, een varkenshouderij… Eigenlijk is het meer een bouwval waar het onkruid tussen de graansilo’s metershoog opschiet en waar de stallen er verlaten bij staan, maar volgens de 27-jarige David komt dat allemaal goed. Op Twitter waren maar weinig mensen overtuigd van de haalbaarheid van z’n plannen, gezien de vele verwijzingen naar Help, mijn man is klusser en Ik vertrek, maar ik vind het grenzeloze optimisme van David wel aandoenlijk.

David is een vrij mollige jongen met donkerbruin haar en donkere ogen. Naast de varkenshouderij wil hij ook aan akkerbouw gaan doen, maar eerst neemt hij Yvon mee naar de Roemeense hoofdstad Boekarest, op zo’n anderhalf uur van z’n boerderij. Boekarest is een stad met statige gebouwen en charmante kerkjes waar je zomaar even binnen kunt stappen om een kaarsje te branden. En ik kan het weten, want ik ben er verschillende keren zelf geweest.

 

Terwijl heel Nederland gek wordt van boer Marc, zou ik boer David in de gaten houden. Hij heeft lieve puppyogen en ik geloofde hem alvast toen hij Yvon ervan verzekerde dat hij er alles aan zal doen om ervoor te zorgen dat het lukt als hij een vrouw vindt via het programma.

gepubliceerd op 30 augustus 2016

 

Het audiobeschrijven van Boer zoekt Vrouw

Vanavond gaat het nieuwe seizoen van Boer zoekt Vrouw van start op NPO1. Voor de eerste keer wordt het populaire programma uitgezonden met audiodescriptie. De teksten van de audiodescriptie zijn van onze hand en in dit artikel leg ik uit hoe het audiobeschrijven van Boer zoekt Vrouw is verlopen.

Wat typisch is aan het werken in de audiovisuele sector is dat je vaak erg weinig tijd krijgt voor een project. Waar we bij Blind naar de Top iets minder dan een week de tijd kregen voor elke aflevering, is het bij Boer zoek Vrouw een kwestie van een paar dagen.

Oorspronkelijk was het de bedoeling dat wij donderdagochtend aan het script zouden kunnen beginnen, maar door omstandigheden kregen we het videobestand pas in de loop van de middag. Dat betekende dat we nog anderhalve dag de tijd hadden om het script te timen, de teksten te schrijven, een grondige eindredactie te laten doen door een tweede beschrijver, enz. Op zich lijkt dat misschien nog best ruim, maar in principe gaan wij ervan uit dat een audiobeschrijver zo’n 25 minuten programma per dag kan afwerken… en de kick-off van Boer zoekt Vrouw duurt iets meer dan een uur!

Een hele uitdaging dus, maar gelukkig hebben we in de loop van de jaren een goed team opgebouwd en zijn we erg goed op elkaar ingespeeld. Dus terwijl de ene persoon druk bezig was met de eigenlijke beschrijvingen, nam iemand anders de dialogen in de vreemde talen voor haar rekening (want die vertalingen worden uiteraard ook meegegeven in de audiodescriptie) en vervolgens werd alles nog eens nauwkeurig nagelezen zodat het script vrijdagavond naar de studio kon waar het zaterdag werd opgenomen. En zo komt het dat zondagmiddag de audiodescriptie mooi op tijd klaarstaat op de Earcatch-website.

Geen boer, maar een bij die druk aan het werk is in een veld vol witte lavendel.

Geen boer, maar een bij die druk aan het werk is in een veld vol witte lavendel.

Boer zoekt Vrouw Internationaal wordt vanavond (zondag 28 augustus) om 20.25 uur uitgezonden op NPO1.

gepubliceerd op 28 augustus 2016

Buitenbeenpop met audiodescriptie

Op vrijdag 26 augustus is het weer zover: dan vindt in Leopoldsburg Buitenbeenpop plaats, een jaarlijks muziekfestival voor mensen met en zonder beperking. Net zoals de voorbije jaren zal ik samen met mijn collega Priscilla de hele dag lang live verslag uitbrengen van alles wat er op en rond het podium te zien is, zodat blinde en slechtziende festivalgangers niks hoeven te missen.

Onze audiodescriptie of audiobeschrijving is te volgen via speciale koptelefoons, die aan de ingang worden uitgedeeld door enthousiaste vrijwilligers. Vooraf reserveren voor de audiodescriptie is niet nodig, maar de kaartjes voor het festival op zich zijn enkel in voorverkoop verkrijgbaar. Aan de kassa worden dus geen kaarten verkocht.

Het logo van het festival: het woord ‘Buitenbeenpop’ in groene hoofdletters, waarbij ‘pop’ gekanteld staat. De onderste lus van de B en het steeltje van de laatste P raken elkaar bijna aan en eindigen in een blote voet die uit een groene broekspijp komt.

Het logo van het festival: het woord ‘Buitenbeenpop’ in groene hoofdletters, waarbij ‘pop’ gekanteld staat. De onderste lus van de B en het steeltje van de laatste P raken elkaar bijna aan en eindigen in een blote voet die uit een groene broekspijp komt.

Ook zin gekregen om Buitenbeenpop met audiodescriptie bij te wonen? Het eerste optreden begint om 10.30 uur en het festival duurt tot ongeveer 16.00 uur. Op de affiche staan Ulysses, Ian Thomas, Jo Vally, Sacha & Davy, Mama’s Jasje, Boycode én Frans Bauer.

Kaarten kosten 12,00 euro en zijn verkrijgbaar bij VVV Leopoldsburg (011 – 40 21 84), het cultureel centrum (011 – 34 65 48) en het gemeentehuis (011 – 34 92 10).

gepubliceerd op 18 augustus 2016